Emotioneel

Ik voel me opeens zo verdrietig. We zijn net terug van de vakantie en ik lig in bed nog eens de vakantie te evalueren, want ja ik ben nu eenmaal hooggevoelig!

Ik zie ons jongste dochter voor mij en ineens komt er een golf van verdriet over mij heen. Ik zie haar voor mij in de speelhal, alleen omdat ze geen aansluiting kan vinden bij de andere kindjes. Ik zie haar in het huisje met de poppen spelen en met ze praten alsof het vriendinnen zijn, omdat ze verder niemand heeft om mee te praten. Ik hoor haar tegen ons zeggen dat ze ook wil kunnen tennissen net als ons maar dat lukt haar niet dus gaat ze kijken naar hoe wij het doen.

Ze wil weinig ondernemen want de prikkels zijn voor haar enorm en ik zie dat ze snel overweldigd is. Ze heeft continu de nabijheid van ons als ouders nodig om haar te helpen, bij fysieke activiteiten maar ook bij het communiceren met anderen. Ze ziet kinderen die jonger zijn dan haarzelf voorbij zwemmen zonder bandjes of ouders die helpen, terwijl ze zelf een band om haar middel heeft en 2 om haar armen, ze wil ook "gewoon" kunnen zwemmen zegt ze. Ze wil zoveel vertellen maar de woorden blijven hangen of heeft zoveel tijd nodig dat de ander afhaakt. Ze voelt zich vaak niet begrepen waardoor ze niet weet hoe ze haar verhaal duidelijk moet maken. Ze ziet haar zus spelen en lol maken met vriendinnen en zij wil dat ook, maar er is niemand. Ze probeert op een fiets van het park maar die wiebelt teveel, ook een tandemfiets lukt niet want het kindergedeelte is te klein en achterop is te onstabiel en gevaarlijk. Ik zie haar huilen en gillen omdat een kindje voor haar in de tunnel te hard gilt.

Ik zie haar zo trots zijn als ze een prijs heeft gewonnen met een kleurplaat wedstrijd. Zo trots als ze zelf in het water durft te springen (met bandjes) zonder hulp. Ik zie haar over de top blij zijn omdat ze op een skelter mag. Ik hoor daar dankbaar zijn omdat een jongetje contact had gemaakt met haar in de speelhal. Ik zie haar genieten van de boswandeling met opdrachtjes. Ik zie haar gezicht opfleuren als ze wéér naar het zwembad mag.

Uiteindelijk hoor ik haar woorden nog doorgalmen in mijn gedachten..."ik vind het zo moeilijk dat ik een hersenbeschadiging heb". Ze is zo sterk en bewust en tegelijk zo kwetsbaar. Het doet me veel en ik merk dat ik de pijn probeer weg te duwen. Ons kleine meisje wordt groot en er komen andere uitdagingen op ons pad. We trotseren ze wederom...

Liefs Marijke