Spagaat

Mag ik meedoen"hoor ik mijn jongste dochter vragen aan haar zus. Ik hoor mijn oudste dochter ja zeggen, maar zie aan haar gezicht dat ze liever nee zegt. Ik voel mijn emoties 2 kanten opgaan. Enerzijds naar mijn jongste dochter omdat ze nooit iemand heeft om mee te spelen en zo graag mee wilt spelen. Aan de andere kant naar mijn oudste dochter die eigenlijk alleen met haar nicht wil spelen maar nee zeggen ook vervelend vind voor haar zusje en de druk voelt van ons kant. Want, misschien niet hoe het moet gaan, maar ik probeer mijn oudste dochter toch soms te stimuleren om haar zusje mee te laten doen.

Vaak genoeg ga ik iets verzinnen om te ondernemen met mijn jongste dochter zodat ze even alleen kan spelen met een vriendin. Maar daar is weerstand tegen, door mijn jongste dochter want die wil helemaal niet weg als er iemand komt spelen. En door mijzelf omdat ik wederom mag verzinnen wat ik dan moet gaan ondernemen en een kind onder dwang mee moet zien te krijgen.

Dus in spagaat. Want er is hoe dan ook iemand teleurgesteld. Het leeftijd en niveauverschil wordt ook groter dus het is logisch dat de oudste nu heel andere interesses heeft gekregen. Het doet alleen mijn moederhart soms breken om te zien dat mijn jongste dochter soms zo "alleen" is. Ik zou het zo graag anders willen en doet mij veel pijn. En ik heb vaak genoeg mijzelf opgeofferd om dat gat voor haar te vullen. Maar het is ook niet altijd de invulling die ze wil uiteraard, ze wil een vriendin! En daarbij ben ik het spelen met playmobil en duplo soms ook wel zat ;)

Dus dan gaat ze weer alleen spelen en zie ik haar een rollenspel doen in haar eentje. Super schattig en heel creatief. Maar ik kan niet ontkennen dat het mij ook veel doet en ik mij inwendig heel verdrietig voel. En ik zie haar verdriet ook. Haar nichtje van 9 maanden jonger speelt vaker met haar zus van bijna 11 jaar dan met haar. Dat voelt ze wel en hier heeft ze vaak verdriet over. Ze wil ook meespelen!

En we proberen het wel eens om dan samen met haar zus en een ander te spelen maar het gaat vaak te snel voor haar, ze begrijpt niet altijd wat de bedoeling is of haar motoriek en spraakproblemen maken het meedoen te moeilijk. Gelukkig gaat het wel beter nu ze ouder wordt en durft ze meer voor zichzelf op te komen. Ook de kinderen die haar kennen houden vaker rekening met haar wat haar zelfvertrouwen dan weer vergroot. Het is blijft een spagaatgevoel voor mij maar ik leer er steeds beter mee omgaan!

Liefs Marijke