Verleden- heden- toekomst

Wanneer leven we nu echt in het heden, in het hier en nu. Vele van ons leven in het verleden of in de toekomst. Ze zijn bezig met het verwerken van een trauma dat hun nog steeds klein houdt, waardoor ze moeilijk in het hier en nu kunnen zijn, en hun dagelijks leven als overleven voelt. Alles voelt zwaar en moeizaam en uiteindelijk is een depressie een gevolg van het maar vasthouden aan het verhaal van vroeger.

Dan heb je ook nog de toekomst, daar waar de angst zit. Bezig zijn met wat er nog gaat komen kan heel beangstigend zijn omdat het onzeker is. Het gevoel van "wat als" of "stel dat" kan ervoor zorgen dat je volledig opgaat in verhalen over wat er zou kunnen gebeuren als het allemaal mis zou gaan. De scenario's kunnen zo groot worden dat sommige mensen er toch liever voor kiezen om bepaalde keuzes niet meer te maken. 

We kunnen soms bezig zijn met doemscenario's lang voordat de toekomstige gebeurtenis überhaupt gaat plaatsvinden. Het geeft allemaal beren op de weg en tevens geloof ik dat energie de gedachten volgt, dus een doemscenario uit kan komen als je er maar vaak genoeg over nadenkt. Niks is voorspelbaar en alles kan gebeuren. 

Het leven daagt ons uit om in het hier en nu te blijven. De prikkels zijn enorm. Social media, sociale contacten, sport, tv, werk, kinderen, mobieltjes enz. We staan bijna altijd in de "aan" stand. We zijn bezig met wat er allemaal nog moet gebeuren, de welbekende to do lijstjes. Of we denken na over wat we ook alweer hadden besproken in die vergadering of tijdens dat gesprek. We denken zoveel na dat we eigenlijk bijna altijd ergens anders zijn dat dit moment, daar waar we écht leven. 

En dan te bedenken dat we alleen maar hier en nu kunnen leven. Er is niks anders dan nu.

Waarom is het dan toch zo moeilijk?

Naar mijn idee leven we teveel in ons hoofd. Als we meer zouden leren voelen dan zouden we ook meer in het nu zijn. Want ons gevoel brengt ons altijd naar het hier en nu. Als je voelt wat er op dit moment te voelen is, ben je bewust aanwezig. Het haalt je uit je hoofd. En daar zitten nu juist het verleden en de toekomst. Die houden we zelf vast of creëren we zelf. Het is zelfs zo dat we een verleden in ons hoofd proberen te veranderen door er elke keer aan te denken op een andere manier. Had ik toen maar dit of dat gezegd of gedaan. Ik had nooit die beslissing moeten maken enz. Maar ook kunnen we ons eigen toekomst 100x overdenken. Dat ene gesprek kun je in je in hoofd al zo vaak hebben gevoerd, terwijl het daadwerkelijke gesprek totaal kan afwijken van alle invullingen die je hoofd er al aan had gegeven. 

In het hier en nu leven we dus écht. Alleen hier en nu zijn we echt aanwezig. Als we ons NU verdrietig voelen, kan dat over 5 minuten weer heel anders zijn. De gedachten aan het verdriet, de reden van het verdriet, hoe het anders had gemoeten of hoe je het de volgende keer anders gaat doen, die brengen je uit het hier en nu. Het is een leerproces om op de stroom van het leven mee te gaan. Het is een les die we hier allemaal lijken te mogen leren.

Liefs Marijke